Biography |
Nashville 2006
Hieronder zal ik mijn verhaal van Nashville in het kort vertellen.
Enkele maanden geleden werd ik door Ruud Hermans en Rineke van Beek benaderd, of ik interesse had om een optreden te doen in Nashville. Nou hoefde ik daar eigenlijk helemaal niet over na te denken en heb gelijk ja gezegd. Vanaf dat moment is Rineke druk bezig geweest om te zorgen dat dit dan ook door zou gaan.
Er werden complete mappen met cd's, foto's en bio's naar Amerika gestuurd en zelfs persoonlijk door Rineke gebracht. Zo ook bij de organisatie van de Global Artist Night die als startsein dient van het bekende CMA musicfest (vroeger bekend als Fan Fair). Op deze avond worden internationale artiesten uitgenodigd om daar een optreden te doen in "The stage on Broadway" in Nashville.
Niet echt er van uitgaande dat dit alles door zou gaan, vond ik het eigenlijk al heel gaaf dat mijn bio en cd al
over de oceaan terecht kwam. Tot na enkele weken Ruud belde dat het ECHT doorging! Ik kan je vertellen dat ik niet
wist wat ik even moest zeggen aan de telefoon... Ik was gewoon uitgenodigd om te komen zingen in Nashville...
Nashville, het Walhalla van de Country!!!! Maar natuurlijk wilde ik dat! En zo werd de reis gepland.Op 3 Juni zijn we afgereisd naar Amerika. Rineke kwam ons nog even gedag zeggen op Schiphol. Helaas kon zij door omstandigheden niet met ons mee. We hebben haar echt gemist. We vlogen met United Airline en in het vliegtuig naar Washington werkte bij de bemanning een vriend van weer een kennis van mij. Corretien (zo heet die kennis) had aan hem doorgeven dat wij op die vlucht zaten en we werden helemaal in de watten gelegd. Mijn naam werd zelfs omgeroepen in het vliegtuig om te kijken waar ik zat, zodat ze de champagne konden brengen... Goed he?
Net een kwartier daarvoor had ik heel trots tegen een vrouw gezegd die naast mij zat, dat ik mocht komen zingen in Nashville. Toen zij zag dat ik champagne kreeg vroeg ze aan me: "Are you that famous in holland?" Ik heb toen maar geantwoord: "I wish I was..."
Op het vliegveld in Nashville werden we opgewacht door Janny van Dam, Ruud Hermans en Gerard van Rossum. En we zijn daarna een lekkere Burger gaan eten.
De volgende ochtend was ik al om 3 uur 's nachts wakker. Ik dacht altijd dat een jetlag een beetje flauwe kul was van mensen die wilden laten weten dat ze heel ver weg op reis zijn geweest. Maar het is echt zo. Je hele biologische klok is van zijn tik tik... Of de stekker er ff uitgeweest is en alles op nul staat te knipperen.
Die dag ben ik met Ruud meegegaan om 2 optredens te doen. De eerste was bij Julie Taylor thuis die een Internet
optreden deed. Ik snapte er eerst geen bal van hoe het allemaal werkte. Er stonden 2 camera's op ons gericht. Wij
zongen en aan de andere kant van de aardbol mailden het publiek ons via een soort MSN. Tegelijkertijd nog wel!! Nou
heb ik gelukkig niet zo veel verstand van computers. Was erg leuk trouwens.Die avond had Ruud een optreden in het wereld bekende Blue Bird Cafe... De muziekkenners onder ons weten dat dat Nashville's bekendste singer and songwriters café is. Ik mocht ook mee van Ruud. We deden samen het duet wat Ruud vorig jaar met wat mensen uit Amerika geschreven heeft. Dat duet heet I Will Fly en de mensen die aanwezig waren op de fandag van C.O.D. zullen hem wel gehoord hebben. De andere krijgen hem zeker later nog te horen, Want al zeg ik het zelf: Dit wordt een HIT!!
De volgende ochtend (maandag 5 juni) was ik alweer zo vroeg wakker. Maar dat had nog een tweede reden. 5 juni was
de dag van de Global Night, waar deze hele trip om begonnen was. Om 10 uur moest ik repeteren met de begeleidingsband
in een geweldige Honky Tonk genaamd "the Stage on Broadway". Dit was trouwens de band van Pam Tillis. Dus niet echt
de eerste de beste. Een hele goede band. Qua backing vocals was ik niet helemaal tevreden, maar je kan natuurlijk ook
niet verwachten dat zo'n band (zonder enige repetitie vooraf en nog 5 mensen te moeten begeleiden) dat gelijk feilloos
meespeelt. Ruud heeft de backings voor zijn rekening genomen en ik moet zeggen dat dat ineens een stuk vertrouwder
aanvoelde.'s Middag hebben we nog even lekker ontspannen aan het zwembad gelegen. En daarna me opgemaakt voor de avond. We werden opgehaald door Gerard en Ruud. Gerard zette ons voor de deur van "the Stage"af. Een hele rij mensen stond al voor de deur te wachten tot ze naar binnen mochten. Het was best cool want de hele meute staarde ons aan toen we de auto uitstapte... Net zo als op tv als er ergens Awards worden uitgedeeld. Gelijk stormde er fotograven en journalisten op me af. Dat was om het allemaal nog net effe spannender te maken. Na even inzingen in de bus was het mijn beurt om mijn zes nummers te doen. Ik werd aangekondigd door Jace Everett en Ruud verzorgde mijn gitaar. Het ging hartstikke goed. Het publiek was super enthousiast en het geluid was heerlijk.
De zes nummers vlogen voorbij. Ik viel denk ik wel op met mijn wat "ouderwetse repertoire". Want de ander jongens
die ook op die avond speelde, maakte toch wat moderne country. De namen van de andere deelnemers zijn: Brad Johner,
Nick Kingswell, Jake Nickolai, Doc Walker en Tantowi Yahya uit Indonesië. Deze laatste speelt ergens einde dit
jaar in Nederland. Natuurlijk deed ik wat Emmylou nummers en die vielen goed in de smaak. Ruud deed de backings en
natuurlijk deden we ons duet I will fly. We kregen een groot applaus van het publiek en na het optreden vormde er
een hele groep mensen om me heen die handtekeningen vroegen en cd's wilden. Hartstikke leuk dus.Tussen deze groep mensen, was er een vrouw die oorspronkelijk uit Nederland kwam en zij vroeg mij om even mee te komen naar het café ernaast. Daar zat een man aan wie zij mij voor wilden stellen. Ik ben even met haar mee gelopen en in dat café dat afgeladen zat met mensen, zat een wat oudere man. Hij gaat grijs haar en een zeer vriendelijk gezicht. Ik stelde mij voor en gaf hem een hand en hij stelde zich voor als Charlie Cline... Ja... Cline. Dit bleek dus de echtgenoot te zijn van de legendarische Patsy Cline. Dit was dus echt een hele eer om deze man de hand te mogen schudden die jaren lang met Patsy getrouwd was geweest. De volgende dag hebben we de Hall Of Fame bezocht en bij de spullen en foto's van Patsy die daar hingen, stond ook een foto van hem "Charlie Cline" Officieel heet hij Gerald. Dit is gaaf hè?
De rest van de week hebben we dus vanalles bezocht in Nashville. Natuurlijk ook de FanFair. Wat sinds dit jaar het
CMA festival heet. En natuurlijk de singer and songwriter concerten van Ruud. Waar ik met hem I will fly mocht zingen.
Ook zijn we nog in The Ryman/Grand Ole Opry geweest. Hier hebben van heel dicht bij o.a. Porter Wagoner, Jimmy Dickens,
Charley Pride en Sara Evans kunnen zien. Een hele leuke show!Elke morgen gingen we met bijna de hele Nederlandse groep ontbijten. Janny, Gerard, Ruud, Audry en Jaap en ik en Ernest. De rest van de groep ging niet elke dag mee ontbijten maar ik zal ook hen namen even opnoemen: Betsy en Hans, Cock, Richard, Chris en Daniël, Ilse en Andre. Kortom het was best nog een hele groep die naar Nashville was afgereisd om in eerste instantie het CMA festival bij te wonen en ook de optredens van Ruud en mij.
De week vloog voorbij en ik vond het toch ook wel weer fijn om naar huis te gaan. Niet dat ik het meer naar mijn zin had hoor... maar ik ga ook graag weer naar huis. Naar mijn familie en mijn hondjes.
Het was een heel bijzondere ervaring en wie weet komt er nog eens zo'n tripje uit voort.
Mocht je dit verhaal trouwens interessant vinden en het nog uitgebreider willen lezen? Dan raad ik je ook aan om eens op Ruud zijn site te kijken, want daar staat het complete dagboek van Nashville 2006 op: www.ruudhermans.nl
Groetjes, Jacqueline
© photos: Country Gazette / Jacqueline van der Griend
